Common-Pool Resources Model for Self-reliance of Ban Noi Butawong, Nong Khu Sub-district, Lam Plai Mat District, Buriram Province
Keywords:
Shared Resource Management, Self-reliance, Ban Noi Butawong, Buriram ProvinceAbstract
The objectives of the research were to 1) study knowledge of Common-Pool Resources towards self-reliance of Ban Noi Butawong community, Nong Khu Sub-district, Lam Plai Mat District, Buriram Province Buriram Province, 2) develop Common-Pool Resourcestowards self-reliance of Ban Noi Butawong people by using the Community Based Research, CBR. The researcher collected data by In-depth interviews, focus group discussions, walk surveys, participatory observations, and organizing forums with the community. The results of the study revealed that the knowledge of Ban Noi Butawong Common-Pool Resourceswas as follows: 1) The knowledge of six role models who practiced integrated farming as a learning center for interested persons to apply the knowledge for self-development, namely, Mr. Somsak Sararam, Mr. Butsri Pasatcha, Ms. Suchanya Jitchatree, Mrs. Sopha Yai-im, Mr. Sa-nga Sukthawee, and Mrs. Wipenphak Sodrum, and 2) the knowledge of shared resource management in the past, which is Nong Nok Pond, where people used together. Later, Nong Nok Pond was developed as the shared community agricultural plots with the installation of a water system. This community farmland generated self-reliance in 5 aspects: 1) Technology, 2) Economy, 3) Natural Resource, 4) Mind, and 5) Social and Culture. This study can be considered as laying the foundation for community development, preparing for changes that will occur in the future, as well as, responding to the direction of the country's development that focuses on encouraging people to solve their problems based on community resources.
Downloads
References
กาญจนา แก้วเทพ. (2563). การวิจัยเพื่อท้องถิ่น (CBR) กับความเหลื่อมล้ำในสังคม. กรุงเทพฯ : สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
จุมพล หนิมพาณิช. (2562). การเมืองภาคประชาชน/การเมืองภาคพลเมือง : ทางออกของการเมืองไทย. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
ชล บุนนาค. (2554). แนวคิดว่าด้วยการจัดการทรัพยากรร่วม:ประสบการณ์จากต่างประเทศและแนวคิดในประเทศไทย. คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ชัชพล ทรงสุนทรวงศ์. (2553). มนุษย์กับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทัศนีย์ อัตตะนันทน์ และ ประทีป วีระพัฒนนิรันดร์. (2550). คู่มือสำหรับเกษตรกรยุคใหม่ธรรมชาติของดินและปุ๋ย. โครงการรวมพลังพลิกฟื้นผืนดินเกษตรไทย.มูลนิธิพลังนิเวศและชุมชน. กรุงเทพฯ : หจก.กร ครีเอชั่น.
นันทิยา หุตานุวัตร และณรงค์ หุตานุวัตร. (2551). คิดกลยุทธ์ด้วย SWOT. (พิมพ์ครั้งที 7). อุบลราชธานี : มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ปรเมธี วิมลศิริ. (2560). ขับเคลื่อนแผนฯ 12 สู่อนาคตประเทศไทย. วารสารเศรษฐกิจและสังคม. สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. 54 (2) ; 2-6.
พรรณิภา บูรพาชีพ เชษฐ รัชดาพรรณาธิกุล (บรรณาธิการ). (2555). สังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา. คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
พัชรินทร์ สิรสุนทร. 2550. ชุมชนปฏิบัติการด้านการเรียนรู้ : แนวคิด เทคนิค และกระบวนการ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพบูลย์ เฮงสุวรรณ และคณะ. (2547). รูปแบบและเทคนิคเกษตรยั่งยืน. นนทบุรี : คณะกรรมการจัดงานมหกรรมการเกษตร.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ร่างยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ.256 0-2579). กรุงเทพฯ : สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
วรวุฒิ โรมรัตนพันธ์. (2551). ทุนทางสังคม (กระบวนทัศน์ใหม่ในการจัดการสิ่งแวดล้อม).โครงการส่งเสริมการสร้างตำรามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ.
วรรณดี สุทธินธากร. 2560. การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงและการวิจัยเชิงปฏิบัติการ. กรุงเทพฯ : สยามปริทัศน์.
วิฑูรย์ ปัญญากุล. (2556). เกษตรกรรมยั่งยืนวิถีการเกษตรเพื่ออนาคต. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสายใยแผ่นดิน.
วีณา เที่ยงธรรม และคณะ. (2554). การพัฒนาศักยภาพชุมชน : แนวคิด และการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ : แดเน็กซ์ อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2563). การเสริมพลังชุมชนกับการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สภานโยบายการวิจัยและนวัตกรรม. (2560). ร่างยุทธศาสตร์การวิจัยและนวัตกรรม 20 ปี (พ.ศ. 2560-2579). กรุงเทพฯ :สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
สุนทรชัย ชอบยศ. (2562). การบริหารจัดการเครือข่ายภาคสาธารณะ. ขอนแก่น : ขอนแก่น.
สุริชัย หวันแก้ว. (2553). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสรี พงษ์พิศ. (2551). แนวคิดแนวปฏิบัติยุทธศาสตร์พัฒนาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : พลังปัญญา.
อคิน รพีพัฒน์ และคณะ. (2544). คู่มือการวิจัยเชิงคุณภาพเพื่อการพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : คลังนานาวิทยา.
อุทิศ ทาหอม. (2564). การพัฒนาชุมชนท้องถิ่นบนฐานวัฒนธรรม เพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม.วารสารวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. 16 (2) ; 55-72.
อุทิศ ทาหอม. (2565). การจัดการภาคีสาธารณะแนวใหม่กับการพัฒนาสังคมตามหลักการ BCG. วารสารพัฒนศาสตร์. 5 (2) ;108-146.
อุทิศ ทาหอม. (2565). รากฐานและกระบวนทัศน์การวิจัยเพื่อท้องถิ่นกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม. บุรีรัมย์ : เอกสารโรเนียว.
อุทิศ ทาหอม สุจิตรา ยางนอก เขมิกา อารมณ์ และสันติภาพ ชารัมย์. (2565). การประยุกต์ใช้มิติทางวัฒนธรรมสู่การจัดการท่องเที่ยวชุมชนบ้านห้วยหวายพัฒนา จังหวัดบุรีรัมย์.วารสารไทยคดีศึกษา. 19 (2) ; 86-128.
Irwan, A. A., Adam, A., & Upe, A. (2021). Community Empowerment Strategy towards a Sustainable Rural Community-based Tourısm Village. Turkish Online Journal of Qualitative Inquiry (TOJQI). 12(5), 2065-2076.
Miller, C. (2008). Towards high standards in community development. Community Development Foundation
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2023 นางสาวสุจิตรา ยางนอก, เขมิกา อารมณ์ , ฤทัยภัทร ให้ศิริกุล

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.