กระบวนการเสริมสร้างพุทธิปัญญาสำหรับเยาวชน
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและนำเสนอกระบวนการพัฒนาเยาวชนอย่างเป็นระบบ ผ่านการบูรณาการ “กิจกรรมพุทธิปัญญา” เข้ากับกรอบคุณลักษณะเยาวชนต้นแบบ 8 ประการ โดยมุ่งยกระดับกระบวนทัศน์การเรียนรู้จากการเรียนรู้เชิงพุทธิพิสัยแบบดั้งเดิมไปสู่การพัฒนาเชิงเจตพิสัยผ่านกระบวนการจิตตปัญญาศึกษา ทั้งนี้เพื่อสร้างกลไกการเรียนรู้ที่เชื่อมโยงระหว่างกระบวนการทางปัญญาภายใน กับพฤติกรรมเชิงจริยธรรมที่แสดงออกภายนอก อย่างมีเหตุผลและเป็นระบบ อันนำไปสู่การพัฒนาสติรู้ตัวและปัญญาเชิงพิจารณาธรรมของเยาวชน
ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการพัฒนาเยาวชนที่มีประสิทธิภาพควรจัดลำดับการเรียนรู้อย่างเป็นขั้นตอน เริ่มจากกิจกรรมที่เน้นฐานกายและการรับรู้ตนเอง เพื่อเสริมสร้างความพร้อมของระบบประสาท ความนิ่ง และสมาธิ ก่อนพัฒนาไปสู่กิจกรรมที่ใช้การคิดวิเคราะห์เชิงลึก และต่อยอดด้วยการบูรณาการผ่าน “ระบบผัสสะ” เพื่อทำหน้าที่เป็นเครื่องมือในการนำผู้เรียนกลับสู่สภาวะปัจจุบันขณะ อันเป็นกลไกสำคัญในการกำกับจิตใจให้เกิดความตั้งมั่นและความผ่องใสทางจิต องค์ความรู้ใหม่จากการวิจัยนี้คือ การสังเคราะห์ “กระบวนการเสริมสร้างพุทธิปัญญาสำหรับเยาวชนต้นแบบ” ซึ่งประกอบด้วย 2 มิติหลัก ได้แก่ 1) กระบวนการพัฒนาศักยภาพและความมั่นคงภายใน และ 2) กระบวนการเสริมสร้างจิตสาธารณะและการอยู่ร่วมกัน โดยอาศัยคุณลักษณะพุทธิปัญญา ได้แก่ ความขยัน ความผ่องใสแห่งจิตใจ ความมีน้ำใจ และความเมตตากรุณา เป็นฐานสำคัญของการพัฒนาเชิงบูรณาการ ผลลัพธ์ดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่าการพัฒนาเยาวชนที่ยั่งยืนจำเป็นต้องเชื่อมโยงมิติภายในจิตใจเข้ากับพฤติกรรมทางสังคมอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2550). คุณธรรมพื้นฐาน 8 ประการ. ธรรมสาร.
ชูติวรรณ บุญอาชาทอง, & ภูริพจน์ แก้วย่อง. (2560). การวิเคราะห์เปรียบเทียบการนำความรู้เกี่ยวกับพุทธินิยมหรือพุทธิปัญญามาใช้ในชั้นเรียน. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก, 35(2), 1–(ระบุเลขหน้าเมื่อทราบ).
ปรัศณียา กองอาษา. (2546). ผลของการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนแบบมัลติมีเดียที่พัฒนาตามแนวทางพุทธิปัญญาบนพื้นฐานการขยายความคิด. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปาณิภรณ์ ธีระวงศนันท์. (2564). การเสริมสร้างคุณลักษณะเยาวชนต้นแบบตามนโยบายปฏิรูปการศึกษา. วารสารวนัมฏองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 8(1), 1–(ระบุเลขหน้าเมื่อทราบ).
พระครูสังฆรักษ์จำนงค์ ถาวรธมฺโม (สุวรรณปาล), & บรรจบ บรรณรุจิ. (2558). พุทธิปัญญาเพื่อพัฒนาการศึกษาไทย. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 2(1), 1–(ระบุเลขหน้าเมื่อทราบ).
พระมหาสิงห์หน สิรินฺธโร (ฉิมพาลี). (2553). ศึกษาวิเคราะห์ความสอดคล้องระหว่างหลักปฏิบัติสัมปชัญญะในมหาสติปัฏฐานสูตรกับวิธีการฝึกเจริญสติตามแนวของหลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 12). โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ 2500. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุปราณี บุระ. (2557). การพัฒนาแบบสอบเชิงวินิจฉัยทางพุทธิปัญญาเรื่องการดำเนินการเลขคณิตพื้นฐานโดยใช้คอมพิวเตอร์: การประยุกต์โมเดลดีไอเอ็นเอ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิภา ปรัชญพฤทธิ์. (2555). หลักสูตรและการเรียนการสอนอุดมศึกษา: พาราไดม์และวิธีปฏิบัติ. อินทภาษ.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Journal of Philosophical Vision

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิชาการและบทความวิจัย ในวารสารฉบับนี้ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนเท่านั้น
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
