จากรัฐราชการสู่รัฐเครือข่าย: ทิศทางใหม่ของรัฐประศาสนศาสตร์ไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การเปลี่ยนผ่านของรัฐประศาสนศาสตร์ไทยจากระบบราชการแบบดั้งเดิม สู่รัฐเครือข่าย โดยอาศัยกรอบแนวคิดด้านทฤษฎีการบริหารรัฐกิจ ได้แก่ แนวคิดระบบราชการ แนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่ แนวคิดธรรมาภิบาล และแนวคิดการกำกับดูแลเชิงเครือข่าย บทความชี้ให้เห็นว่าแม้ระบบราชการยังคงมีบทบาทสำคัญในประเทศไทย แต่กำลังเผชิญข้อจำกัดจากการรวมศูนย์อำนาจ วัฒนธรรมองค์กร และความท้าทายจากเทคโนโลยีดิจิทัล การสังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ในรูปแบบ "รัฐเครือข่ายเชิงพลวัต" จึงถูกเสนอขึ้นเพื่ออธิบายพลวัตของการบริหารรัฐกิจไทย โดยเน้นบทบาทของรัฐในฐานะผู้ประสานความร่วมมือ ที่ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและทุนทางสังคมเพื่อเสริมสร้างความยืดหยุ่น ความโปร่งใส และความไว้วางใจ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารออนไลน์เล่มนี้เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวาระการเมืองและสังคม ความคิดเห็นและข้อถกเถียงที่ปรากฏในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน บรรณาธิการวารสารฯ ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับความคิดเห็นของผู้เขียนและไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับความคิดเห็นของผู้เขียน
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
โกวิทย์ พวงงาม. (2552). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ชัชฎา กำลังแพทย์. (2562). พลวัตและการปรับตัวของรัฐราชการไทย: กรณีศึกษาเปรียบเทียบรัฐราชการสมัยสฤษดิ์และรัฐราชการสมัย คสช. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
ถวิลวดี บุรีกุล. (2548). การมีส่วนร่วมของประชาชน: แนวคิด ทฤษฎี และกระบวนการ. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
วรเดช จันทรศร, & ณัฏฐพงศ์ ทองภักดี. (2548). ทฤษฎีรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2562). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาระบบราชการไทย และแผนการปฏิรูปองค์กรภาครัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
อุทัย หิรัญโต. (2530). ระบบราชการไทย. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2556). สยามประชาธิปไตย: ว่าด้วยการเมืองของชนชั้นกลาง. กรุงเทพฯ: สยามปริทัศน์.
ภาษาอังกฤษ
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571.
Bevir, M. (2012). Governance: A very short introduction. Oxford University Press.
Bovaird, T., & Löffler, E. (2009). Public management and governance (2nd ed.). Routledge.
Bowornwathana, B. (2000). Governance reform in Thailand: Questionable assumptions, uncertain outcomes. Governance: An International Journal of Policy and Administration, 13(3), 393–408. Retrieved From https://doi.org/10.1111/0952-1895.00139
Bowornwathana, B. (2010). Bureaucrats, politicians, and the transfer of administrative reform into Thailand. In J. Pierre & P. Ingraham (Eds.), Comparative administration change: Lessons learned (pp. 207–230). McGill-Queen's University Press.
Denhardt, R. B., & Denhardt, J. V. (2000). The new public service: Serving rather than steering. Public Administration Review, 60(6), 549–559.
Digital Economy Promotion Agency (DEPA). (2022). Thailand smart city development framework. Bangkok: Ministry of Digital Economy and Society.
Dunleavy, P., Margetts, H., Bastow, S., & Tinkler, J. (2006). Digital era governance: IT corporations, the state, and e-government. Oxford University Press.
Fukuyama, F. (1995). Trust: The social virtues and the creation of prosperity. Free Press.
Goodsell, C. T. (2004). The case for bureaucracy: A public administration polemic (4th ed.). CQ Press.
Haque, M. S. (2010). Decentralizing local governance in Thailand: Contemporary trends and challenges. International Journal of Public Administration, 33(12–13), 673–688. Retrieved from https://doi.org/10.1080/01900692.2010.514443
Hood, C. (1991). A public management for all seasons? Public Administration, 69(1), 3–19.
Kickert, W. J. M., Klijn, E. H., & Koppenjan, J. F. M. (Eds.). (1997). Managing complex networks: Strategies for the public sector. Sage.
Klijn, E. H., & Koppenjan, J. (2016). Governance networks in the public sector. Routledge.
Laothamatas, A. (1988). Business and politics in Thailand: New patterns of influence. Asian Survey, 28(4), 451–470. Retrieved from https://doi.org/10.2307/2644738
Lipsky, M. (2010). Street-level bureaucracy: Dilemmas of the individual in public services (20th anniversary ed.). Russell Sage Foundation.
Marome, W., & Shaw, R. (2021). COVID-19 response in Thailand and its implications on future preparedness. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(3), 1089. Retrieved from https://doi.org/10.3390/ijerph18031089
Mutebi, A. M. (2011). Public administration in Thailand. In E. M. Berman (Ed.), Public administration in Southeast Asia: Thailand, Philippines, Malaysia, Hong Kong, and Macao (pp. 142–175). CRC Press/Routledge.
OECD. (2020). Digital government review of Thailand: Towards a data-driven public sector. OECD Publishing.
Osborne, D., & Gaebler, T. (1992). Reinventing government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Addison-Wesley.
Osborne, S. P. (2006). The new public governance? Public Management Review, 8(3), 377–387. Retrieved from https://doi.org/10.1080/14719030600853022
Osborne, S. P. (Ed.). (2010). The new public governance? Emerging perspectives on the theory and practice of public governance. Routledge.
Petchlertanan, T. (2017). Government reform during the reign of King Rama V (SSRN working paper). https://ssrn.com/abstract=3043356
Peters, B. G. (2010). The politics of bureaucracy: An introduction to comparative public administration (6th ed.). Routledge.
Pollitt, C., & Bouckaert, G. (2011). Public management reform: A comparative analysis—New public management, governance, and the neo-Weberian state (3rd ed.). Oxford University Press.
Rhodes, R. A. W. (1997). Understanding governance: Policy networks, governance, reflexivity and accountability. Open University Press.
Riggs, F. W. (1966). Thailand: The modernization of a bureaucratic polity. East-West Center Press.
Rout, S. (2021). Sustainable community forestry: Insights from rural Thailand. Current World Environment, 16(3). Retrieved from https://doi.org/10.12944/CWE.16.3.8
Sørensen, E., & Torfing, J. (2007). Theories of democratic network governance. Palgrave Macmillan.
United Nations Development Programme (UNDP). (1997). Governance for sustainable human development: A UNDP policy document. UNDP.
Weber, M. (1978). Economy and society: An outline of interpretive sociology. University of California Press.
World Bank. (1992). Governance and development. The World Bank.
World Bank. (2020). Thailand development update: Addressing inequalities. The World Bank.